سیستم اعلام و اطفای حریق:

در دهه های اخیر با توجه به توسعه ساختمان های چند طبقه استفاده از سیستم ها ی اعلام حریق به طور گسترده در ساختمان ها و اماکن مسکونی و صنعتی مورد استفاده قرار می گیرد، تا خسارت های حاکی از حریق را به حداقل ممکن برساند، و هم چنین جهت اطلاع دادن به ساکنین ساختمان در هنگام بروز حریق از این سیستم های اطفا حریق استفاده می گردد، برای اینکه تا جایی که ممکن است امنیت ساختمان و افراد تامین گردد.

در این سیستم ها جهت تشخیص دادن حریق از اثرات سه گانه آن یعنی دود و حرارت و شعله استفاده می شود.

در حالت کلی سیستم های اعلام حریق در دو مدل آنالوگ و آدرس پذیر قابل ارائه هستند.


تقسیم بندی سیستم های اعلام حریق:

  • سیستم های متعارف (آدرس ده توسط چراغ هشدار دهنده)
  • سیستم های آدرس پذیر با نمایش گر
  • سیستم های هوشمند
  • سیستم های رادیویی یا بی سیم
  • سیستم های مدیریت ساختمان


سیستم اعلام حریق متعارف (آدرس ده توسط چراغ هشدار دهنده تابلو مرکزی)

این سیستم ها از قدیمی ترین انواع سیستم های اعلام حریق به حساب می آیند که با توجه به تغییرات کیفی کم، همچنان مورد استقبال عموم هستند ؛ در این سیستم ها تعدادی آشکار ساز و شستی که یک منطقه از ساختمان را پوشش می دهند، در قالب یک مدار بهم پیوسته و به تابلوی کنترل مرکزی متصل می گردند، لذا هر مدار نماینده یک منطقه است.


اجزای کلی سیستم های اعلام حریق:

  • تابلوی کنترل مرکزی:

تابلو های کنترل مرکزی جهت دریافت سیگنال های ارسال شده، از سوی شستی ها و آشکارسازهای اتوماتیکی و راه اندازی هشدار دهنده های دیداری و شنیداری و هم چنین تعیین محل اتفاق حریق و در کل مدیریت و اداره کل سیستم نقش مهم و اصلی را دارا می باشند.

  • آشکار سازهای اتوماتیک حریق:

همانطور که می دانیم آتش با دود، حرارت و نور های مادون قرمز و ماورای بنفش شعله همراه است و آشکار ساز های اتوماتیکی با حس کردن هر کدام از این اثرات از وقوع آتش سوزی مطلع می شوند. لذا آشکار ساز ها در سه گروه کلی حساس به دود، حساس به حرارت و حساس به شعله قابل ارائه هستند.

  • اعلام کننده های شنیداری:

انواع آژیرها، زنگ ها و بوق ها وسایل متداول جهت اعلام خطر و هشدار می باشند، پخش پیام های هشدار با صدای ضبط شده توسط بلندگو ها نیز روش دیگری جهت اعلام شنیداری است. نوع دیگری از اعلام های شنیداری به شکل کاملا اختصاصی و یا صدایی کم جهت اطلاع متصدیان سیستم اعلام حریق مورد استفاده قرار می گیرند تا کاربران توسط تابلوی کنترل مرکزی از وضعیت و عیوب احتمالی سیستم اطلاع پیدا کنند.

  • شستی های اعلام حریق:

شستی ها مثل یک سوئیچ عمل خواهند کرد و عملکرد آن ها به شکل دستی می باشد. فرد یا افرادی که به وقوع حریق پی می برند با اعمال فشاری کم و شکستن شیشه روی شستی باعث فعال شدن مدار می شوند.

  • نشانگر های دیداری:

انواع چراغ های هشدار در مدل های گردان و چشمک زن در راهروها ، سرسراها و بالای در اتاق ها به عنوان نشانگرهای عمومی و انواع دیودهای نشانگر بر روی تابلوی کنترل مرکزی جهت تعیین معایب و وضعیت سیستم در زمره نشانگرهای دیداری قرار دارند.

به طور کلی اجرای سیستم های اطفای حریق در ساختمان های بلند مسکونی و تجاری و صنعتی الزامی است و تا توسط مهندسین مربوطه تایید نگردد، عملا بهره برداری از محیط غیر قانونی می باشد.

شما همچنین ممکن است به این دسته ها علاقه داشته باشید: